Hayatın en büyük hediyesi,
Geri dönüşü olmayan bir sorumluluk ,
Karşılıksız , en büyük sevgi, gerçek aşk,
En sağlam dostluk , en güvenilir arkadaş….
Teşekkürler badem şekeri , sayende anne oldum.
Son Yazılar »
Bayram hep çikolata, şeker demek, ama bu bayram bambaşka .
Yürüdük bandoyla bayraklarla. İLKEM
Ata’mıza sözümüz var , ulusumuz , egemenliğimiz , Cumhuriyetimiz onlara emanet .23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı hepimize kutlu olsun.
Ben küçükken Milliyet Çocuk Dergisine bayılırdım. “2 resim arasındaki 7 farkı bulun” en sevdiğim bölümdü. Ancak bu dergiyi her zaman alamazdım, kuzenimin okuduklarını toplar saatlerce vakit geçirirdim. Ama ilk ben okumuş olmayı çok isterdim.
Çocukluğumdan kalan bu okuma isteğinden midir bilmem ama kızımı büyütürken de ona kitap okumaya özen gösterdim.Klasik masallar , uydurma hikayeler , anılar vb. birçok şey okuyup anlattım. Daha okuma yazma bilmediği zamanlarda bile gittiğimiz alış veriş merkezlerinde oyuncaklardan çok dergiler dikkatini çekmeye başlayınca aylık bir dergiye abone olma fikri kafamda oturmaya başlamıştı. Tabii daha çok erkendi ama ben hemen olsun istiyordum. Beklemek benim için zor oldu .
Kızım 3- 4 yaşlarındayken ilk dergi tecrübemiz de “meraklı minik “ oldu. O dergiden çok şey öğrendik anne – kız. Bir keresinde su altı gözlem aracı yapmıştık yoğurt kabı ile. Çalışan bir anne olduğum için kızımla kaliteli zaman geçirmek bana da iyi geliyordu aslında. Bu dergi belki de bana daha çok şey katmıştı.
Badem şekerinin okuma yazma öğrenmeye başlaması ile bu dergiler daha ilginç olmaya başladı. Artık merak ettiği çoğu şeyi kendisi okuyabiliyordu. O zaman “ Bilim Çocuk” la tanıştı.
Bu ayki “ Bilim Çocuk” kızımın hayalleriyle dolu. İleride aşçı olmak isteyen kızım ilk tarifini bu ay uyguladı. Benim de yardımcı olduğum bu “meyve buz” tarifini sizlerle paylaşıyorum.
Mevsim meyveleri püre haline getirilir ve buzlukta dayanıklı bir kap içerisinde dondurulur. Tarif üç aşağı beş yukarı bu şekilde . Biz kivi ve portakaldan yaptık meyve buzumuzu. Önce meyveleri soyup irice doğradık sonra blendar’dan geçirerek püre haline getirdik. Evde buzluğa koymak için uygun olan kaplar büyük gelince püremizi buz torbasına koyduk. En zor kısmı “olmuş mu?” diye beklemek oldu. Zaten olması gerekenden daha az buz olarak ve sadece soğuk meyve gibi yendi.
Sanırım küçükken isteyip de yapamadıklarımın çocuğum tarafından yapılmasından mutlu oluyorum.
SABIRLA AŞK
Sabır aşka kâr etmez , sabırla aşk bir arada bulunamaz . Akıl aşığın feryadına yetişemez , derdine derman olamaz . ( Mevlana )
Hiçbir zaman kelimelerle aram iyi olmadı o yüzden anlatamadım duygularımı.
Dilimin döndüğünce ;
Sabırlı aşık olduğun için ( mevlanaya göre imkansızmış ) , hayatıma girdiğin için , beni hep mutlu ettiğin için , her zaman yanımda olup bana hep destek olduğun için teşekkür ederim. İyi ki varsın.
Doğumgünün kutlu olsun Canım.
Örgü örmek hep yapmak istediğim ama şimdiye kadar denemediğim bir uğraştı. Şubat tatili sebebiyle annem ve annanemin bize gelmesiyle örgüyle tanıştım. Her ne kadar yapmak istesem de “sen yapamazsın” başladığını bitiremezsin” “ziyan etme yünleri “ gibi olumsuz eleştirileri göz ardı edip kendime yünler ve tığ aldım. Sonrasında http://www.temizliknerahat.com/blog/cani-sikilanlara-eglenceli-bir-oneri okuduğum yazıyla yapmam gerektiğini de kafama yerleştirdim.
Tabii ben yünlerle şimdilik ne yaptığımı bilmeden eğlenceli zaman geçiririm de badem şekerim eksik mi kalır. O da aldı eline tığ ve yünlerini… Manzara budur…
Benim ördüğüm modelin adı “su dalgası”, ama ben “mehter takımı ” adını taktım . Bir sıra örüyorum 3 sıra söküyorum. Benim tığ işi de bu kadar oldu 
Ben çalışan bir anneyim . Durumun getirisi olarak da çocuğumun okulunda düzenlenen bazı özel zamanlarını kaçırıyorum. Badem şekerim en çok da sınıfın düzenlediği gezilere , eğlencelere katılamamış olmamı anlamakla beraber içten içe üzülüyor. Yine de kendince , beni teselli etmeye çalışıyor. “ gelen anneler de zaten ortalığı toparlıyor, çantaları ayarlıyor , o yüzden çok da gelmene gerek yok” diyor. Kızım bana bunları söylerken aslında ben daha çok üzülüyorum ve vicdan azabım tavan yapıyor ama yine de gösterdiği olgunluk gurur verici.
En son yılbaşı eğlencesi için sınıfta verilecek parti gündemimize oturdu.
Büyük kurtarıcılarım olan Handem’den ve Aysem’den almış olduğum tariflerle kızımın sınıf arkadaşları için cupcake’ler yaptım. Ben bu konularda pratik olmadığım için kekleri yapıp bitirmem gece 2’ye kadar sürdü. Ama kendimce hiç yorulmuyordum çünkü vicdan azabımım bedelini ödüyordum sanki.
O gün sınıfa elimde keklerde girdiğimde badem şekerim o kadar sevindi ki …. Gözyaşlarım içime aktı.
Çocukluğumda masalları “uykudan önce” programıyla Adile Naşit’ten dinlerdik. Hiç bana masal okunduğunu hatırlamıyorum . Okuma yazma öğrenmemle birlikte kendi masallarımı kendim okudum . Okumayı hep çok sevdim ama asla kendimce bir şeyler yazayım diye hiç düşünmedim , düşünemedim. Yazan bir grup vardı nasıl olsa , onlar yazar ben okurum diye düşündüm herhalde…
Bebekliğinde kızımı uyuturken de ona hep masallar okudum , onun ne kadar etkilendiğini fark etmeden hem de. Konuşmaya başladığında kurtla karşılaşmamak için kırmızı şapka takmak istemedi , bazı masalları sorgulamaya başladı . Ne kadar saçma , keşke bu şekilde olmasaydı vb. tepkiler vermeye başladı. Bu yüzden “ kibritçi kız “ ı hiç okuyamadık. Herhangi bir kitapçıya gittiğimizde kitapların başından ayıramıyorduk. Gerçi hala öyle . Birkaç kitabı toplayıp kapaklarını düzenlemeye çalışıyordu , renklerini beğendiklerini ayrı koyuyordu . Adeta kitap reyonunu yeniden düzenliyordu .
Okul çağı gelip de okuma yazma öğrendiğinde bu durum birkaç değişiklik göstererek
devam etti . Şimdilerde ise kendi masallarını kendisi yazmaya başladı. Resimler çizerek de yazdıklarını pekiştirdi. Şimdi küçük hikayeleri var. Kendi dünyasında…
9 Kasım 1968 hikayenin başlangıç tarihi. Ben bu tarihi hatırlamıyorum.
Ama tam 41 yıl sonra 9 Kasım 2009 tarihini net hatırlıyorum.
Babam mide kanseri teşhisi ile 6 Kasım 2009 yılında ameliyat oldu . Ameliyattan çıkması uzun sürdü , gerçi bu iyiye işaretmiş koridorda beklerken öğrendim. Ameliyat başarılıydı ama bir çok şey için geç kalınmıştı. Doktorlar pek umutlu konuşmamıştı ama ben biliyordum babam kuvvetliydi ve kalkardı ayağa.
Sonrasında yoğun bakıma alındı , ertesi gün odaya geldi. Güçlü babam 2 günde kendine geldi ve bana 9 kasım için hastaneye pasta ve çiçek siparişi verdi. Kutlayacak bir evlilik yıldönümümüz vardı. Ailecek kutladığımız son kare oldu o fotoğraf.
Evet baba bugün 9 Kasım. Pasta ve çiçekler sipariş ettiğin gibi adrese gönderildi. Gözün arkada kalmasın.
“Evlilik yıldönümünüz kutlu olsun.”
20 Nisan 1994 Ahmet Taner Kışlalı Cumhuriyet Gazetesinde yazdığı yazı
“ Yıllardır rozet takmazdım.
Ortaokulda Fenerbahçe rozeti taşıdığımı anımsıyorum.Kabataş Lisesi ve SBF’de öğrenci iken de eğitimimi yaptığım bu saygın kurumların rozetini taşımıştım.
Ama öğrencilik yaşamımın sona ermesinden bu yana , yakam hep boş kaldı.
Halen taşıma hakkına sahip bulunduğum TBMM üyesi rozetini satın bile almadım. Üyesi olmakla her zaman onur duyduğum Atatürk’ün kurduğu partinin rozetini takmak gereğini de duymazdım.
Şimdi ise yakamda Atatürk rozeti var.
Taşımak gereği duymayıncaya kadar taşıyacağım.
Tıpkı evimin salonundaki Atatürk fotoğrafı gibi…”
Atatürk’ün rozetini, fotoğraflarını , posterlerini taşımak zorunda olduğumuz Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.
Mutfakta zaman geçirmek benim için bir çeşit terapi. Ama bu zamanı geçirebilmek için de elde tarif olması lazım,mutfağa girmeden önce beğendiğim sitelerde gezerek çeşitli tarifleri küçük kağıtlara not alıyorum. Sonra doğru mutfağa. Bu seferki deneyim kendi doğumgünü pastamı yapmak olacaktı. Sonra alman pastası kek tarifi ile http://yemektarifipisir.com/sitesinden acıbademli tiramisu kreması ve de http://www.hamaratabla.com/makale/1381,truff.htm sitesinde de truff la pastayı yaptım. Epey karma bir pasta oldu.
- 1 paket hazır kakaolu pasta tabanı
- 1 paket süt kreması
- 1 paket bitter çikolata ( ben fıstıklı kullandım)
- Bulamak için kakao
Önce truff’ları hazırlayarak işe başladım. Tarifteki gibi hazır kakaolu pasta tabanını mutfak robotundan geçirerek un haline getirdim .Daha sonra kremayı ısıtıp fıstıklı bitter çikolatayı içine atarak erittim. Bu çikolatalı karışımı un haline getirdiğim kekin içine boşalttım. Daha sonrasında buzdolabında bekleterek kıvam almasını sağladım. ( tariften hiç şaşmadım)
Ancak geçen gün ilk truff denememde kıvamı tutturamayınca kek kalıbına koyarak buzluğa atmıştım. O da ayrı bir lezzet oldu. Sanki alaska frigo gibiydi. Neyse biz dönelim pastaya
2 yumurta
1,5 çay bardağı şeker
3 çay bardağı bardağı un
1 çay bardağı erimiş margarin
1çay bardağı yoğurt
1 pk.kabartma tozu ( asıl tarif ½ diyor ama ben tam paket kullandım)
Şeker ve yumurtalar mikser yardımı ile çırpılır. Daha sonra diğer malzemeler de konularak
Akışkan bir kıvam alıncaya kadar karıştırılır. Ben kek hamurunun içine biraz tarçın ekliyorum
Sanki kokusu daha güzel oluyor. Sonra önceden ısıtılmış fırında 50 dakika kadar pişiriyoruz.
Kek piştikten sonra soğumaya bırakıyoruz. Daha sonra http://yemektarifipisir.com/ sitesinden bulmuş olduğum kremayı hazırlıyoruz.
3 yemek kaşığı un
3 yemek kaşığı şeker
1 yumurta
2 su bardağı süt
Labne ( tarifte labne deniyor ama ben süzme yoğurt kullandım)
1 paket şekerli vanilin
Ben pastanın üst katına da krema sürmek istediğim için bu tarifteki ölçülerin 2 katını uyguladım.
Malzemenin hepsini tencereye koyduktan sonra çırpıcı ile homojen hale getirip ocağa koydum. Sürekli ve hızlı karıştırarak koyulaşmasını izledim. Ocaktan aldıktan sonra süzme yoğurdu koyarak mikser ile dağıttım. Keki ortadan ikiye böldükten sonra süt ve nescafe ile ıslattım (taze ve yumuşaktı ama ben lezzet olsun diye yaptım) Kremanın yarısını kekin üzerine boşalttıktan sonra eşit olarak sürmeye çalıştım.Kremanın üzerine muz dilimleri koyduktan sonra kekin diğer yarısını da koydum. Nescafe ve süt ikilisini 2.kat kekin üzerine biraz gezdirdim. Sonra bir sıra muz dizdikten sonra geri kalan kremayı da pastanın üzerine koydum. Önceden hazırlmış olduğum truffları da pasta üzerine dizdim. Pastamız hazırdır, umarım lezzetli de olmuştur.
